{ 1 }

W pięknym domu, z widokiem na las, dwoje ludzi i księżyc, w jedwab owinięci, modlili się.

      Był piękny i głupi. Był dobry i delikatny.

   Ich dłonie splecione razem, widzisz? Miłość. Ich usta połączone, może nierozerwalne. I dotyk, paraliżujący dotyk, którym się otaczali. Melancholijnie, subtelnie kochają się w pięknym domu, z widokiem na las.

     Była zwierzęciem. Była Twoim sobowtórem.

     A kiedy ich chora miłość dobiegła końca i on ułożył się obok niej, i ucałował jej nadgarstki pełne blizn, niebo się rozgniewało.

    Pamiętasz jeszcze tamtą noc, kiedy szeptałeś cichutko moje imię? Dlaczego chcesz zapomnieć? Wiedziałeś co robisz.

     Jesteś złą osobą. 
   Spojrzał na nią z fałszywą miłością, a ona odpowiedziała mu tym samym fałszywym spojrzeniem. A kiedy on uśmiechnął się swoim pełnym blasku uśmiechem, ona zrozumiała, że gwiazdy patrzą na nich z odrazą.

     A gdy noc dobiegła końca i biała wszystkowiedząca tarcza księżyca skryła się za horyzontem i wszystkie nocne koszmary czmychnęły, powiedział, że nienawidzi wschodów słońca. Przecież wiedziała dlaczego.

       - Do końca - zawołał.

       - Do końca. Zawsze. Do ostatniego oddechu – odpowiedziała pustka.

      Zaginęliśmy, mój kochany, co teraz zrobisz? Opowiedz jej jak bardzo mnie nienawidzisz.
,

    Białe ściany patrzą na ludzi mimo, że wielu ludzi już widziały. A każdy człowiek taki sam, wyrywający sobie włosy z głowy, krzyczący, kopiący, płaczący człowiek. Te ściany pamiętają każdego z nich, te ściany miejscami ubrudzone są łzami. Te ściany stoją tam, przed nami.